قصه خوبِ دوستانِ خوب

خانه اردیبهشت اودلاجان مقصد فرهیختگانی است که دل در گرو آبادانی میهن دارند. نیکانی که از احیای هر خانه و محوطه‌ای لذت می‌برند و حاضرند غم‌خواری و همراهی کنند. چند روز پیش، دو خانم عزیز که برای بازدید خانه آمده‌بودند، متوجه شدند ما حدود ۱۵۰ جلد کتاب قدیمی داریم که متاسفانه فرصت نکرده‌ایم فهرست‌برداری کنیم.

آبادانیِ اودلاجان!

آبادانیِ اودلاجان!

این را می‌پذیریم که آبادانی یکی از اساسی‌ترین اصول جذب گردشگر به یک نقطه یا مکان شهری است. حال باید کمی بیشتر به این بحث بپردازیم. برای این‌که بتوانیم بحث را خوب ببندیم فقط روی محله اودلاجان متمرکز می‌شویم و آبادانی را در آن بررسی می‌کنیم.

در ابتدا باید این موضوع مهم را بپذیریم که آبادانی، صرفا، به معنای ساخت‌وساز نیست. ساخت‌وساز می‌تواند در حکم ابزار برای آبادانی باشد. آن‌چه‌که آبادانی‌را ازساخت‌وساز متمایزمی‌کند روح‌وحس مکان است. و حس مکان حتما و فقط با ارجاعات هویتی ممکن ‌می‌شود. یعنی در آبادکردن یک فضا و پهنه شهری نباید به‌گونه‌ای عمل شود که هویت آن مخدوش شود و نتوان فهمید که در کجا قرار داریم.

نشست دوم اودلاجان‎شناسی

پنجشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۱ خورشیدی، دومین نشست اودلاجان‌شناسی با حضور هارون یشایایی تشکیل شد. در این نشست قرار بود به جزییات بیشتری درباره ترکیب کسب و کار و زندگی پامنار در زمانی که بخشی از آن سرپوشیده بود پرداخته شود.

دومین عصر ششم:اودلاجان شناسی۲

در نشست دوم «اودلاجان از دریچه زندگی»، کمی عمیق‌تر و دقیق‌تر به تجربه زیستی اهالی اصیل پامنار و تهران‌پژوهان علاقمند به اودلاجان خواهیم‌پرداخت. موضوع نشست خاطره‌ها و اسناد مرتبط با سال‌هایی است که طرح احداث خیابان پامنار مطرح می‌شود و نهایتا در سال ۱۳۳۵ به اجرا درمی‌آید.
با حضور تعدادی از قدیمی‌های محله، خواهیم کوشید تصویری از کسب‌وکار پامنار در سال‌های بیست و سی خورشیدی به دست آوریم. تصویری کاملا متفاوت از چهره امروز. تصویری که نشان‌ از زیست محله‌ای دارد و هنوز چهره محله و خیابان به صورت پشتیبان تجارت و صنوف خرد نیامده.

نخستین عصر ششم

اودلاجان محله مهمی در تهران بود و هست. این را می‌دانیم. محله اودلاجان محله ثروتمندان و مشاهیر بزرگی بود، این را هم می‌دانیم. اودلاجان اصلی‌ترین سکونتگاه کلیمیان ایران بود. این را هم می‌دانیم. اودلاجان اولین محله تهران بود که آب لوله‌کشی شهری داشت. این را هم می‌دانیم. و . . .

اودلاجان محله مهمی در تهران بود و هست. این را می‌دانیم. محله اودلاجان محله ثروتمندان و مشاهیر بزرگی بود، این را هم می‌دانیم. اودلاجان اصلی‌ترین سکونتگاه کلیمیان ایران بود. این را هم می‌دانیم. اودلاجان اولین محله تهران بود که آب لوله‌کشی شهری داشت. این را هم می‌دانیم. و . . .

آیا این اطلاعات، با هر شاخ و برگی، برای شناخت اودلاجان کافی است؟ نه حتما. ولی متاسفانه، در تمام منابع دم دست، به ویژه منابع فضای مجازی همین چند مورد نخ‌نماشده مرتب دست به دست می‌شود. هیچ حرف تازه‌ای نیست. نه در خصوص معماری و شهرسازی محله حرف تازه‌ای هست، نه در خصوص تجربه زیسته مردم و اهالی محله. شاید به همین دلیل است که امروز در مقابله با علل افول محله و تبدیل‌شدن آن به ارزان‌ترین منطقه تهران هیچ حرف متین و مهمی نداریم. نمی‌دانیم چه می‌شود محله‌ای در جوار بزرگ‌ترین قطب تجاری کشور باشد و به این روز بیفتد.
اگر جنگ سبب شود تبار و هویتت را گم کنی، چه خواهی کرد؟
مستند داستانی زمناکو یکی از لایه‌های بسیار موثر ولی تاریک آثار جنگ ایران و عراق را برملا می‌کند. مستند تحسین‌شده جهانی با روایتی جذاب و خوش‌ساخت.
اثری از مهدی قربانپور