این برنامه تلاشیست برای شناخت یکی از ساختارهای موسیقی ثبتشده در جهان به عنوان موسیقی کلاسیک از نگاه اتنوموزیکولوژی.موسیقی دستگاهی ایران، میراثی کهن و منحصربهفرد است که در مورد ساختار حیات و اجرای آن کمتر صحبت شده است.در این نشست به کمک تجربیات شخصی و دانشهای بهدستآمده از موسیقیشناسان ایرانی و غربی، ساختار این موسیقی را شرح میدهیم و در مورد حیات این موسیقی و رشد آن در بستر امروزِ جامعه صحبت میکنیم.خشایار پارسا دانشآموختهٔ کارشناسی موسیقی، دانشجوی کارشناسی ارشد اتنوموزیکولوژی، و مؤسس و سرپرست گروه #همنوازان_فاخته است.از جمله فعالیتهای او، انتشار چندین آلبوم (تصنیف و ترانه، پیشرو، بیات ترک، کارگان صبا و بانگ)و دو پادکست تخصصی موسیقی (فاخته و ایوانک) است
اجرای «چگوری» حاصل پژوهشی در موسیقی آشیقیِ اراک و مرکز ایران است که در آن، نغمهها و روایتهای بومی با رویکردی تجربی و تازه بازآفریده میشود.
در این اجرا، مخاطبان به شنیدن طنین جادوییِ ساز چگور مینشینند و با قطعاتی در گویش اراکی و زبانهای ترکی و فارسی آشنا میشوند؛ آثاری برآمده از مکتب موسیقی آشیقی استان مرکزی و مجموعهٔ موسیقی آشیقی مرکز ایران.
بخش دیگر برنامه، شامل قطعاتی از هنرمند است که با الهام از مؤلفههای بومیِ استان مرکزی — از کارآواها و لالاییها تا نغمههای ردیفِ آقا علیاکبر فراهانی با خوانشی فولکلوریک— ساخته و پرداخته شدهاند.
هر بخش تلاشیست برای بازشناسی عناصر صوتی بومی و شکلدهی آن به زبانی امروزی، تا میان میراث موسیقاییِ گذشته و ادراک مخاطب معاصر ارتباطی پویا برقرار شود.
در زمانۀ حاضر، رسانههای فراگیر و قدرتمند، موسیقی را بیش از پیش به کالایی سبک و احساساتبرانگیز برای مصرف عمومی و آنی فروکاستهاند. در این میان، برای درک رموزِ پدیدۀ موسیقاییِ ژرفی مانند ساز و آواز ایرانی، ناگزیریم به جستوجو، توجه، تأمل و تمرینِ شنیداری بیشتر.
«زآن میانه» دعوتیست به حضور در فضای زنده و تعاملیِ اجرا، به درنگی برای شنیدن و لمس حالوهوای سازوآواز و به دلسپاری برای وصل شدن به ذات موسیقی ایرانی.
این برنامه شامل اجرای تار و آواز در دستگاههمایون همراه مرکب.خوانی و مرکبنوازی در آواز بیات_ترک و آوازاصفهان بر روی اشعاری از حافظ شیرازی، و همچنین گفتوگویی دربارۀ رابطهٔ ایرانیان با سازوآواز در گذشته و حال خواهد بود.
در بیست و یکمین همنشینی «آهنگ پیوستن»، گوش به اجرای آلبوم «بُنا» میسپاریم. بُنا نخستین گره است؛ نخستین حرکت؛ و روایتی از یک طلوع. سارا ایمانی آهنگ این آلبوم را نوشتهاست. نغمههایی از موسیقی مقامی. با سهتار سارا ایمانی، کمانچه و آواز سیما ایمانی، عود عرفان کنعانی و بندیر علی خطیبزاده.
هر کارگانی دو ساحت دارد؛ ساحت خلوت و ساحت جَلوت که دوم در حضور شنوندگانش برساخته میشود و معنا مییابد. بنابراین، میتوان گفت ساحت دوم، محصولِ مشترک مخاطب و نوازنده است.
کارگان پیش رو در آواز اصفهان آغاز میشود و در طول اجرا به دشتی و نوا مُدگردی خواهد کرد و در نهایت در اصفهان خاتمه مییابد. امیدست این «حاصل مشترک» بتواند با فکر و احساس مخاطبش به طریقی شایسته همزیستی کند و خودش را در این میان صیقل دهد.
