شعر هم کم بیاورد با ساز دوتار آن را تکمیل می‌کند. و در همۀ این وجوه، صمیمانه و از عمق جانش عمل می‌کند. به همین خاطر است که سینایی او را شاعرِ نقاش و نقاشِ شاعر می‌نامد.رسول پیروی می‌گوید: «فیلم زیبایی بود. وجه شاعرانه‌اش خیلی خوب درآمده‌بود. استفاده از قاب آیینه و عکس و حتی صحبت با تصویر داخل آیینه که دیگر برگردان خود بیننده نیست، این رمز و راز شاعرانه را تقویت می‌کند.» پیروی به قاب آخر مستند اشاره دارد که جعفری مقابل آن و پشت به دوربین ایستاده و حرف‌هایی می‌زند. به یکباره در داخل قاب، خود اورا می‌بینیم‌که به طنز و شوخی، حرف‌های جدی خودش را مورد تردید قرار می‌دهد و می‌گوید «من سفر را دوست دارم، می سفر را دوست دارم . . .»

شورِ درون

فرزانه بیگوند معتقد است «سینایی دنبال این نبود که نقاشی این آدم را به ما نشان دهد. می‌خواست شور و حرارت درونی او را به تصویر بکشد». بیگوند معتقد است فیلم جذابیت خاصی داشت. «دوست داشتم فیلم ادامه می‌داشت. زود تمام شد!». این نظر را مخاطب دیگری، به شکلی دیگر بیان می‌کند: «فیلم نمایش یک شوریدگی به معنای عام کلمه بود. مملو از صحنه‌ها و قاب‌هایی عمیق». این مخاطب معتقد است «فصل مشترکی بین خدا و هنرمند وجود دارد.

هر دو خلق می‌کنند». و یک نکتۀ ظریف دیگر: «عبور از نمی‌دانم، یعنی رفتن به‌سمت آگاهی و شعور».

مصطفی زمانی فیلم را یک کلاس درس تلقی می‌کند. «به نظرم یک کلاس درس بود. مکالماتش و تصویرهایش. کل فلسفۀ زندگی را در قاب آخر بیان می‌کند: بازی‌ات را بکن، به بقیه کار نداشته‌باش».مخاطبی می‌گوید: «عبور از نمی‌دانم! عبور از سیاهی. جانا دوباره نگاه کن. این را هم بدان، نگاه‌کردن همان دیدن نیست.ببین». این‌مخاطب به فرازی‌از حرف‌های حعفری اشاره می‌کند: «هنرمند نادیدنی‌ها را می‌بیند و می‌کوشد مخاطش را هم در این مسیر همراه کند». شعر «بوی کاهگل، آوازه پرنده» تعبیر این نگاه است.

شعر. . شعر. . بازهم شعر!

جعفری در تکه‌ای از فیلم می‌گوید «ململ خیال شاعر» را به هر چیز بیندازی، آن شعر می‌شود. مثال جالبی می‌زند. دو کلمه معمولی در کنار هم را در نظر بگیرید: «اهلِ کاشانم». شاید هزاران نفر بارها این دو کلمه را گفته‌اند، ولی در کلام سهراب سپهری، همین دو کلمه با ململ خیال شاعر تبدیل به شعر می‌شود. نقاشی هم همین‌طور است. مجسمه‌سازی هم. اگر کسی با ململ خیال شاعر چند تکه سنگ را روی هم یگذارد، یک مجسمه هنرمندانه به دست می‌آید.

یکی از مخاطبان، در ارتباط با این حرف‌ها می‌گوید: «با شعر بیش از نقاشی آشنا هستم. شعر نو می‌خوانم و پیگیر هستم. در این مستند از شعرهای جعفری بیش از نقاشی‌هایش لذت بردم. بسیار روان، محکم و تغزلی بودند». این مخاطب به شاعرانی هم اشاره می‌کند که نقاشی هم کرده‌اند. «شاید اوج این شعر و نقاشی، در وجود و آثار سهراب سپهری مجسم شده‌باشد. و یا حتی در آثار منوچهر یکتایی، هرچند در کارنامه سپهری، تاکید روی شعر است، در کارنامه یکتایی روی نقاشی». البته کسان دیگری هم هستند که در دو حوزۀ شعر و نقاشی قلم و قدم زده‌اند و ململ خیال شاعر را بر بوم نقاشی گسنرده‌اند.