ورهرام می‌گوید «برای ثبت تصویری این رود، دو قایق‌ران حرفه‌ای را که می‌خواستند طول این رود را از سرچشمه تا مرز عراق با قایق کایا طی کنند، موضوع فیلم قرار دادیم. می‌خواستیم در کنار این دو ورزشکار اصفهانی، ضمن ثبت تصاویر قایق‌رانی، نگاهی هم به آبادی‌ها و مردم کنار رود داشته‌باشیم. فیلم سال ۱۳۹۰ ساخته‌شد».

رسول پیروی معتقد است «فیلم یکدست و یکنواخت بود. فیلم‌برداری‌اش بسیار ماهرانه بود و زوایای خوبی انتخاب شده‌بود. در بعضی سکانس‌ها احساس می‌شد نیاز به اصلاح رنگ داشته. مثلا سکانسی که رود را از بالا می‌بینیم ولی رنگش سفید است. رنگ انعکاسی نور. ولی این‌ها جزئیات هستند. فیلم درکل بسیار روان و یکدست بود و کاملا بجا و درست از موسیقی متن مرتبط با محیط و منطقه استفاده شده‌بود.» موسیقی اصیل کردی با نواها و سازهای محلی هورامان.

تنوع فِرق و آیین‌ها

یکی از مخاطبان که از نظر فرهنگی متعلق به محیطی است که مستند در آن جریان دارد، می‌گوید: «فیلم ماندگاری بود. به خاطر ثبت اتفاقات و منظرهایی که متاسفانه دیگر نیستند». این مخاطب علاقمند است بداند آیا امکان ورود به آیین‌ها و فِرق اعتقادی مختلف منطقه مثل یارسان‌ها فراهم نبود؟ ورهرام اعلام می‌کند «اصولا قصد جداکردن مذاهب و ادیان منطقه نداشتیم. ضمن آن‌که، خوشبختانه، در خود منطقه هم پیروان آیین‌های مختلف اصراربه جدایی ازهم ندارند.»

ورهرام به این نکته هم اشاره می‌کند «موضوع فیلم،  اصولا، قایق‌سواری این دو ورزشکار از سرچشمه رود تا لب مرز بود، ولی ما علاقمند بودیم فرهنگ منطقه هم چاشنی اصلی فیلم باشد» ورهرام به سنگلاخ‌های روند فیلم‌برداری هم اشاره می‌کند. هم از سختی کارِ فیلم‌برداری در آب، هم از مین‌هایی که یادگار جنگ ایران و عراق هستند و با حریان آب جابجا شده و می‌شوند. می‌گوید در خیلی جاها علاقمند بوده از رودخانه زاویه بگیرد و قاب موردنظر را ثبت کند که عموما مقدور نبوده. مساله اصلی این بود که فیلم‌بردار نمی‌توانست در داخل رودخانه باشد و فیلم بگیرد. به‌ویژه در تنگه‌ها و قسمت‌های خروشان رودخانه.

سهل و ممتنع

محمود یارمحمدلو می‌گوید«این فیلم هم مثل خیلی از فیلم‌های ورهرام، سهل و ممتنع لست، اما به جهاتی خاص. می‌شود گفت، از نظر حرفه‌ای، غلط‌انداز است. همه فکر می‌کنند رودخانه است و دوربین! می‌شود رفت و فیلم گرفت. ولی منِ فیلم‌ساز می‌فهمم چه مصیبتی است فیلم‌گرفتن از صحنه‌ای که یک لحظه آرام ندارد. حتی جای مطمئن برای ایستادن فیلم‌بردار هم وجود ندارد. از نظر یک فیلم‌ساز و آشنا به گیر و دار صحنه، ساختن این فیلم سهل و ممتنع است».

یارمحمدلو به این نکته هم اشاره می‌کند که در تکه‌هایی، انگار ریتم فیلم کند است. ولی اگر چنین هم باشد، جزو امتیازات فیلم است و به مخاطب فرصت می‌دهد منظر و موضوع را درست پی بگیرد. کارگردان با این شگرد خود را از دام فیلم‌های اکشن رها می‌کند و به روایت سینمایی برمی‌گردد.

ابراهیم عمرانی می‌گوید «خیلی از جاهای این منطقه را قبلا دیده‌بودم ولی با دیدن این فیلم حس کردم انگار اولین بار است این‌جاها را می‌بینم. دنبال جای دوربین می‌گشتم. با ریتم خوبی که فیلم داشت، منظرها و حرکت‌ها بسیار درست و بجا به نظر می‌آمد. فیلم توانسته مخاطب را با خود همراه کند».