سلام

شهر موجود زنده‌ای است که هر لحظه تغییری در آن اتفاق می‌افتد. این تغییرات در شهرهای جاافتاده و دارای ساختار محکم، البته در جوامعی که در گذار و التهاب نیستند، بسیار درونی و آهسته است ولی در شهرهای دوران گذار و در جوامع التهابی کاملا محسوس و آشکار است. وقتی از کسی می‌شنویم در وصف یک شهر می‌گوید «دیگر آن شهری نیست که قبلا بود»، لزوما توصیف خوبی نیست. یعنی تغییرات شهر چنان وسیع بوده که قابل تشخیص با وضعیت سابق و آشنا نیست. متاسفانه بسیاری از شهرهای ما در بازۀ زمانی پس از اصلاحات ارضی و به‌ویژه پس از انقلاب، به دلیل تغییرات وسیع دموگرافیک کاملا چهره عوض کردند و متاسفانه در بسیاری از موارد این تغییرات در جهت مثبت و تعالی نبودند. در این تغییرات سریع، وجهی از شهر که موجب آرامش و تعلق خاطر است، بیشتر لطمه می‌بیند: فضاهای مکث. شهرِ جاافتاده، به مرور، فضاهای مکث دارد. یعنی جاها و نقاطی که برای مردم «پاتوق» شده‌اند. این نوع فضاها نقاط وصل رفتاری مردم شهر هستند. دورهمی‌های به موقع و بی‌وقع مردم در این نقاط شکل می‌گیرد. این نقاط متفاوت از «سرکوچه» و «دم در» است که معمولا در عصر بی رادیو و بی تلویزیون در شهرها رایج بود. فضاهای مکث شهری پاتوق مکان دورهمی همسایه‌ها نیستند. مال همۀ شهر است و در آن ممکن است اجتماعات فرهنگی و حتی سیاسی برگزار شود.