سلام

شهر شاداب می‌شود. شاید هم بتوانیم بگوییم شاداب شده‌است! کدام شهر؟ تهران؟ ساوه؟ اهواز؟ بابل؟ کدام؟ می‌توانیم بگوییم تمام شهرها. شاید از شنیدن این حرف شگفت‌زده شویم! این‌همه مساله و مشکل و جنگ و کرونا و خیابان و میدان! باز هم از شادابی حرف می‌زنیم؟! بله. در یک کفه ترازو شهرهای امروز را بگذاریم و در کفه دیگر شهرهای ده سال پیش را. یک اتفاق مهم در شهرهای ما افتاده که ذات شادابی شهر است: هرروز بیش از روز پیش شهر به تصرف مردم می‌آید. تصرف همیشه نظامی و با قهر نیست. همین‌که هر روز در هر کوی و برزن کافه و باشگاه و کتابفروشی باز می‌شود، همین که هر روز بیش از روز پیش مردم زندگی بیرونی را پیشه می‌کنند، یعنی شهر به سمت شادابی می‌رود. ولی چرا چنین می‌شود؟

جامعه ایرانی شدیدا در حال تحول و شکوفایی است. این ربطی به خط و ربط اداری و حکومتی ندارد. جامعه مدنی است که نیروی محرکه موتور تحول است. این جامعه هر روز شکوفاتر، درونی‌تر و گسترده‌تر می‌شود. همین جامعه مدنی است که منش و روش زندگی‌ خود را به خیابان کشانده. دورهمی‌ها و هم‌نشینی‌های خیابانی نمود و بروز بیرونی این روش زندگی است. اما پسِ پشت جامعه مدنی چه نیرویی نهفته است؟ این نکته مهمی است و باید به دقت و شدت آن را واکاوید و تحلیل کرد. به نظر می‌رسد ساختار اقتصادی کشور در نیم قرن اخیر تغییر اساسی کرده و حرف اول را صنعت می‌زند نه بازار.