سلام

به‌صورت عادی و رایج، بسیاری از مردم دوست دارند خانه‌ای داشته باشند، چاردیواری، با حیاط و باغچه و شمعدانی، دور از هیاهوی شهر و شلوغی زندگی آپارتمانی که مستقل و راحت زندگی کنند. طبعا، این خانه با حیاط و گل‌وگلدانش مساحتی بزرگ‌تر از سطح یک واحد آپارتمانی می‌طلبد. نگهداری و ایمنی و امنیتش هم به تمامه به عهده همان تک خانواده‌ای است که خانه را در اختیار دارد. طبعا، زندگی در محله‌ای که از این خانه‌های تک و مستقل تشکیل شده، مزایا و امتیازهای خودرا دارد، به‌ویژه اگر محله دارای قدمت باشد و اهالی با همدیگر آشنا باشند و نیازهای روزمره خانواده هم قابل تهیه در محله باشد. یعنی اهالی خانواده نیازی به رفتن به مرکز شهر یا مناطق دیگر شهری برای رفع نیازهای روزمره نداشته‌باشند. اما برای این‌که دکان و مغازه‌های این محله امکان تداوم داشته‌باشند باید حداقلی از مشتری در محله باشد. مثلا حداقل دویست خانواده. تا قصابی و بقالی و اتوشویی محله بتواند دخل‌وخرج کند. حال، بیاییم حساب کنیم این دویست خانواده در یک محله نه، در یک کوچه چقدر فضا لازم دارد تا به ظرایف موضوع بیشتر پی ببریم. فرض کنیم هرخانه فقط دویست مترمربع زمین اشغال کند. با برِ ده متری. اگر خانه‌ها را در دو طرف یک کوچه بچینیم، تنگ هم، صدخانه در هر طرف، طول کوچه به یک کیلومتر می‌رسید. و کل مساحت زمین و کوچه بین آن‌ها حدود پنجاه هزار مترمربع. یک کیلومتر یعنی چهار ایستگاه استاندارد اتوبوس شهری. طبعا تامین زیرساخت‌های شهری مثل تاسیسات آب و برق و گاز و تلفن برای دویست انشعاب هم هزینه و امکانات خاص خودش را می‌طلبد. حالا اگر این دویست خانواده را در یک مجتمع مسکونی مثلا پانزده یا بیست طبقه اسکان بدهیم، بجای پنجاه هزار مترمربع، فقط پنج هزار مترمربع لازم است.