کنگ بندری جهانی
«در بندر کنگ کار خاصی برای تفریح و سرگرمی وجود نداشت. برای گذران وقت، شراب شیراز، اگرچه گران بود، و عرق مرغوب و قوی خرما در دسترس بود. وقتی نیروی دریایی پرتغال در لنگرگاه بود، در روز پرداخت حقوق، تمام افسران به همراه کشیشهای کشتیها، که بسیاری از آنها خویشاوند بودند، به ساحل میآمدند و در صومعه آگوستینی اقامت میکردند. آنها کمکم صومعه را به یک قمارخانه تبدیل کردند. «در هر طرفش، حتی در ورودی اصلی از سمت خیابان، میزهایی با طاس و ورق قرار میدادند. فرماندهان و دیگر افسران در آنجا بازی میکردند؛ چرا که آنجا خنکترین نقطه بود». پرتغالیها تنها کسانی نبودند که به خوشگذرانی میپرداختند. ساکنان دیگر نیز برای گذران وقت کارهایی میکردند. جملی کارری یک نمایش مورویی با شرکت رقصندگان زن دیدهبود. او همچنین در بازار از دیدن مردانی که، آنطور که به او گفتهبودند، «به کمک شیطان زغال را همانند گیلاس در دهان خود میگذارند» شگفتزده شدهبود.
به علاوه، تمام گروههای مذهبی (مسلمان، هندو، یهودی و کاتولیکهای رومی) جشنهای خودرا برگزار میکردند. بتکدهها و قدیسان هندوها درخارج از روستا بودند. آنها جشنواره سالانه دیوالی را برگزار میکردند که با رقص رامشگران سندی جان میگرفت. جملی کارری به اندازهای از این جشن لذت میبرد که «میخواست دوباره و دوباره آن را ببیند». بانیانیها نیز مراسم دینیشان را در ملاء عام به روشهای دیگر جشن میگرفتند و سعی میکردند مانع از کشتن گاوها شوند. همکیشانشان در بندرعباس نیز از این کار ممانعت میکردند. کاتولیکهای رومی یک کلیسای آگوستینی و صومعه کوچک با جهار راهب داشتند.»
خلیج فارس؛ تاریخچه پنج شهر بندری؛ ویلم فلور/ آرزو حیدری؛ انتشارات دکتر محمود افشار؛ چاپ اول؛ ۱۴۰۳؛ ص ۷۲۶
(کتاب بسیار مهمی است درباره خلیج فارس. ما، متاسفانه، باید کشور خودمان را از زبان محققان حارجی بشناسیم. باز هم خوبه)
