همسر او در مشاغلی چون سرکنسولی ایران در خارج، نمایندگی مجلس و امثالهم بوده ولی به او اجازه هنرنمایی نمی‌داد. او در زندگی‌ش یک شانس و فرصت مهم داشته و همین باعث شده نشانی از هنر خوانندگی او در خاطره‌ها ثبت شود. این، آشنایی با جهانگیر سرتیپ‌پور بود که استعداد و ظرافت صدای او را کشف کرد و ترانه‌های بسیاری را برای او ساخت. 

نکته جالب آن‌که تعدادی از ترانه‌های معروف سالیان قبل از انقلاب برای صدای او نوشته‌شده بود و او در محافل خانوادگی اجرا کرده‌بود، بعدها توسط دیگر هنرمندان کشور و به نام آن‌ها اجرا و ثبت شد. از جمله ترانۀ معرف «شب بُو، بیابان بُو. . » که توسط فریدون فرخزاد و پوران اجرا شد و ترانه‌های دیگر. باز جالب است یادآوری شود ترانه معروف «گیلان‌جان» که هنوز مرتب توسط افراد مختلف اجرا می‌شود، از نخستین ترانه‌های او هست و گفته می‌شود شعر آن برای دختر بزرگ فهیمه- گیلان- سروده شده‌است.

عجیب است که چنین شخصیت و هنرمند بزرگی در غبار فراموشی بود و در اواخر عمر بود که کم‌کم نام و آوازه‌اش توسط برخی بزرگان مطرح شد.

نُشو، نُشو

تقریبا در نیمه‌های عمر، نظامیِ خوش‌ذوقی از دوستان خانوادگی فهیمه اکبر، پیشنهاد و تشویق می‌کند ترانه های فهیمه‌ حداقل به صورت خصوصی اجرا و ضبط شود. و این، در حقیقت، اصلی‌ترین منبع و داده دربارۀ صدا و ترانه‌های او است. بعدها این نوار یا سی‌دی توسط دوستان او به صورت محدود تکثیر می‌شود و کم‌کم علاقمندان موسیقی گیلان با او و آثارش آشنا می‌شوند. به‌گفتۀ کارگردان، شخصیت‌هایی چون حسین علیزاده هم فهیمه اکبر را نمی‌شناختند.

در سال‌های اخیر تکه‌هایی از ترانه‌های فهیمه اکبر در یکی دو فیلم سینمایی مورد استفاده قرار گرفت. از جمله توسط صفی یزدانیان و تینا پاکروان.

مرجان یشایایی ضمن اظهار امتنان از کارگردان برای ساخت این مستند، می‌گوید: «این مستند از این جهت جذاب است که در میان تعداد زیادی پرترۀ سینمایی از مردان، این یکی از چند پرترۀ مقبول سینمایی است که موضوعش یک زن خواننده موسیقی است. دیدن مستندی با لطافت زنانه مغتنم است.» او دوست دارد تاکید کند گفتگو دربارۀ زنان و مسائل آن‌ها زیاد است ولی دراین مستند ما با موسیقی گیلان‌ آشنا می‌شویم و دربارۀ شخصیت‌های اصلی آن می‌شنویم.

جریان اصلی!

ابراهیم عمرانی می‌گوید از قبل با شخصیت و آثار فیهمه اکبر اشنا بوده و اطلاعاتی داشته، اما با این مستند بخشی از آن اطلاعات اصلاح شد. «شاید همۀ ما فکر می‌کردیم زیربنا و بستر اصلی این موسیقی فاخر گیلان زنده‌یاد عاشورپور است. الان متوجه می‌شویم ترانه‌های زیادی که جهانگیر سرتیپ‌پور برای صدای فهیمه اکبر ساخته و او به نحوی اجرا کرده بستر اصلی این موسیقی بوده. باید خوشحال بود که در سایۀ پژوهش‌های پشتیبان این مستند، بخشی از ادبیات موسیقی گیلان شفاف شد و غبار از چهره های شاخص‌ اصلی آن زدوده شد». عمرانی دوست دارد تاکید کند «در کنار محتوای خوب، ساختار و فرم مستند هم قابل توجه بود و تدوین درستی داشت».