سلام

یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های عمومی معماران و شهرسازان، موضوع «سرزندگی شهری» است. متاسفانه این مطالبه، غالبا، بد فهمیده شده و بسیاری بر این باور هستند که با گل و سبزه و پارک می‌توان شهررا سرزنده کرد. چنین نیست. در ارزیابی‌های معتبر جهانی اصولی که به عنوان معیار برای درجه‌بندی سرزندگی شهری مورد استناد قرار می‌گیرد اصولی ریشه‌ای، ساختاری و عمومی هستند. مثلا آموزش، بهداشت، زیرساخت‌ها، امنیت، شبکه‌های اجتماعی و بسیار موارد از این قبیل. هرکدام از این بخش‌ها هم زیربخش‌هایی مهم‌تر دارند، مثلا «تفریح عمومی» یکی از اساسی‌ترین زیربخش‌های بحث اجتماعی است. در دنیای معاصر و در شهر معاصر امکانات وسیع و کافی برای تفریح عمومی مردم باید فراهم باشد. گاه این تفریح عمومی به تجمع‌و راه‌پیمایی هم تعبیر می‌شود. در جهان مدرن نباید نفس‌ها در سینه حبس شوند. مردم باید آزادانه و رها از هر نوع پیامدی به صورت انفرادی و عمومی بتوانند فریاد بکشند. ولی طرف دیگر طیف، تفریح‌های عمومی رایجی است که غالبا مورد تردید کسی نیست. مثلا وجود ورزشگاه‌ها، سالن‌های سینما و تئاتر و غیره. این‌ها هم به خاطر نوع برخورد مخاطبان با آن‌ها ممکن است جنبه غالب فرهنگی داشته‌باشندیا جنبه غالب تفریحی. مثلا اگر تماشاگران یک مسابقه فوتبال چنان تربیت شده‌باشند که در پایان مسابقه برای برنده زمین هورا بکشند حتی اگر تیم خودشان نباشد، آن مسابقه و تماشای آن امری فرهنگی است چون مردم برای دیدن زیبایی بازی آمده‌اند نه برای مبارزه و حساب‌کشی.