این هزینه، لزوما، ناشی از کیفیت بالای زندگی در آن مناطق نیست، بل ناشی از نوعی رانت زمین است. اگر قیمت تمام‌شده یک واحد مسکونی را شامل قیمت زمین و هزینه ساخت بدانیم، در بالای شهر قیمت زمین است که قیمت تمام‌شدۀ بنا را بالا می‌برد چون قیمت مصالح در تمام شهر یکسان است، یا با درصد بسیاری اندکی تفاوت.و اگر قیمت ارزاق و خریدهای روزانه بالا است بخاطر آن است که سرمایۀ ثابت یک واحد تجاری در این محله‌ها بسیار بالاتر از دیگر بخش‌ها است. کاسب محله قیمت پول خود را با خواب سرمایه تعریف می‌کند و سرمایۀ ثابتی را که برای خرید یا اجاره مکان تجاری پرداخته، ملاک نرخ‌گذاری اجناس داخل مغازه می‌داند هرچند اجناس برچسب یا کد قیمت داشته‌باشند. جالب توجه است که قیمت نان در شهرک غرب تقریبا دو برابر قیمت نان در محلات اطراف بهارستان است. در تمام شهرها چنین است. هزینۀ زندگی در محلۀ بالای شهری اصلا قابل مقایسه با دیگر محلات نیست. حال این پرسش مطرح است که آیا این اختلاف هزینۀ زندگی در محلات مختلف شهر منشاء خیر است یا بستر کدورت و سپس خشونت؟ موضوعی که باید توسط بزرگان علم جامعه‌شناسی مورد بررسی قرار گیرد. ولی وقتی شاهد آنیم که در محله‌های اعیان‌نشین اقدامات ایمنی از قبیل دوربین و داروغه بسیار رایج‌تر از محلات دیگر است، زنگ خطری است در هم‌زیستی شهری در افق نزدیک.

بهروز مرباغی
سرمقاله نشریه اردیبهشت اودلاجان شماره ۳۳۰