سلام

در معماری و شهرسازی، رنگ موضوع بسیار مهمی است. موضوعی که به اندازۀ تعداد تک‌تک آدم‌های روی کرۀ زمین نظر و استدلال پشتش هست. مثال بزنیم: هستند کسانی که رنگ ذاتی مصالح را زیباترین رنگ برای آن سطح و شیء می‌دانند. مثلا در معماری خشتی یزد، رنگ کاهگل را مناسب‌ترین رنگ برای پوشش دیوارها و ساختمان‌ها می‌دانند. در شهمیرزاد و سنگسر هم رنگ سیمگل را بهترین رنگ می‌دانند. یعنی رنگ‌هایی که متناسب با داشته‌های محیط هستند. حتی اگر «خاص» باشد مثل رنگ خاک اطراف ابیانه که قرمز یا زرد است. در آن‌جا این را مناسب می‌دانند. در مجموع، بخش بزرگی از مردم، از جمله معماران و کارشناسان، رنگ طبیعی مصالح را بهترین گزینه برای نماهای شهری و معماری می‌دانند.

در طرف دیگر، عده‌ای از معماران و هنرمندان معتقد هستند تنوع رنگ در شهر موجب شادابی محیط می‌شود. استدلال عمومی این عده اشاره به طبیعت است که سرشار از رنگ و نور است. اینان بر این باور هستند برای شادابی اجتماعی یک جامعه لازم است از رنگ‌های شاد و ملایم در نماها استفاده شود. شاید بیشترین نمونۀ تحقق‌یافتۀ این پیشنهاد را در نماهای شهری کشورهای اروپای مرکزی و شرقی مشاهده کرد. در برخی مناطق روستای و کوهستانی کشور خود ما هم نمونه‌های اندک رنگ در دیوارها را داریم. اغلب آبی شالی یا رنگ‌های مشابه با فاصله‌های سفید و شیری.