چنین باید باشد زندگی!
«برای نخل طلایی عباس، در منزل‌ما جشن گرفتیم. تمام سینی‌ها را با گیلاس آراستیم. دو درخت زیتون در ورودی نهادیم و از کارگردانان و هنرپیشگان فرانسوی، کسانی که با کار عباس آشنا بودند، دعوت کردیم. هیچ‌کس رد نکرد. آن شب ژولیت بینوش و عباس برای نخستین‌بار همدیگر را دیدند. عباس می‌درخشید. همه آرزوی همکاری با او را داشتند. دختران پروانه‌وار دوروبرش می‌چرخیدند. اما او بوسه‌ی کاترین دونوو هنگام دریافت نخل طلایی را هنوز هضم نکرده‌بود و طعم گیلاس زهرِ بوسه شده‌بود.
سپس در پاریس، نزدیک‌ترین دوستم نزدیک‌ترین یار عباس شد و او با این پیوند پا به خانواده‌ی ما گذاشت. با وجود این، عباس هم‌چنان مستقیم با ژان کلود سخن نمی‌گفت. هرچند با دیگران انگلیسی و حتی فرانسه حرف می‌زد. چندی بعد، ژان کلود و عباس دعوت شدند به فستیوال فیلم دهلی. هریک به خاطر دیگری این سفر را پذیرفت و ما چهارنفر برای بیست روزی به آن‌جا رفتیم. . . .؛ در یکی از سفرها به ایران، در گالری گلستان، ژان کلود را کناری کشید و بدون حضور من با او حرف زد. ده دقیقه بعد، ژان کلود با لب خندان بازگشت؛ به خواست عباس قرار بود در فیلم بعدی او بازی کند. از داستان بی‌خبر بود. تنها می‌دانست فیلم‌برداری آن در ایتالیا خواهدبود. هنگام گزینش هنرپیشه، عباس از ژان کلود خواست تا بازیگر نقش همسرش را خود انتخاب کند. کاترین دونوو (بوسه) جزو لیست بود. ولی عباس کسی معمولی‌تر می‌خواست. رو به من کرد و به فارسی گفت: «یک زنِ سیتی سماقی». بلافاصله منظورش را فهمیدم و یکی از هنرپیشگان نه‌چندان مشهور را نام بردم. آگات ناتانسون، دوست ما. هنوز از من سپاسگزار است. . . .»
ایرانی‌تر؛ نهال تجدد؛ نشر چشمه؛ چاپ سی‌ویکم: ۱۴۰۵؛ ؛ ص ۴۸
(نهال تجدد دختر مهین تجدد است. کتاب حکایت عشق است و غنی‌شدن. حکایت زنی ایرانی و مردی فرانسوی، ژان کلود.)
