سلام

وقتی صحبت از زندگی در شهر، بخصوص در شهرهای با تراکم جمعیتی بالا می‌شود، به‌خودی خود، موضوع زمین برای ساخت بنا و مسکن مطرح می‌شود. به هرحال، نخستین نیاز برای ساختمان، زمین است. از سوی دیگر، در سال‌های اخیر گرایش غریبی در بین عوامِ مردم از یک سو و کارشناسانِ مسکن از سوی دیگر برای ساخت خانه‌های تک و به‌اصطلاح ویلایی پیدا شده‌است. نوستالژی خانۀ به اصطلاح «چاردیواری، اختیاری» دامن‌گیر عوام و خواص شده‌است. تا جایی که یکی از مقامات بالای اجرایی، در منقبت بناهای بلندمرتبه، مدعی شده که این‌ها مانع جریان هوا و باد در سطح زمین می‌شوند. ادعایی کاملا غیر علمی که ناشی از تمایلات و تفکرات بازگشت به گذشته و مخالفت با جهان مدرن است. از سوی دیگر، در مبحث «معماری پایدار» که یکی از اجزای اصلی بحث «توسعه پایدار» است، غالب معماران و شهرسازان ارجمند خانه‌های گلی و خشتی قدیم ایران را مصداق مجسم این معماری می‌دانند و خاصیت بازیافتی و قابلیت استفاده مجدد مصالح آن را از ویژگی‌های معماری پایدار برمی‌شمرند. غافل از این‌که این‌ها ویژگی‌های ساختمان هستند نه معماری. علاوه بر آن، رفتن به سمت معماری پایدار، درست مثل گرایش به توسعۀ پایدار امری آگاهانه و حاصل پیشرفت جهانی در توسعه انسانی است. در حالی که استفاده ما از خشت و گل امری آگاهانه و انتخابی نبود. اجبار بود. مصالح جایگزین نداشتیم.