سلام

قبل از انقلاب یک فیلم ایرانیِ جهانی داشتیم به نامِ «یک اتفاق ساده!».سال ۱۳۵۲ ساخته‌شد. کارگردانش سهراب شهیدثالث بود که الحق چهره جهانی سینمای ایران است. آن اتفاق ساده، تبدیل به یک اتفاق جهانی برای ایران شد. حال، از قصه و سرنوشت آن فیلم می‌گذریم‌و به یک‌اتفاق ساده دیگر می‌پردازیم. دوهفته پیش ‌همایش «اودلاجان: نگاهی به آینده» برگزار شد. در عالم علم و پژوهش این نوع رویدادها و همایش‌ها، امری معمول و عادی هستند. ولی برای ما و محله ما، همین اتفاق ساده تبدیل به فرصت و اتفاق بزرگی شد که نتایجش را احتمالا در سال‌های آتی خواهیم‌دید. البته اگر هوشیار باشیم و قدرش را بدانیم. ولی چرا می‌گوییم اتفاق بزرگ شد؟

نخست به این خاطر که در نوع خود بی‌نظیر بود. همایشی سنگین و بزرگ برای شناخت و تدقیق داده‌های مربوط به یک محله تاریخی. در تهران. قرار نبود درباره موضوعی کلی مثلا درباره تهران یا ایران باشد. مبنا بر شناخت یک محله بود. با جزئیات. به همین خاطر از پیش سرفصل تمام سخنرانی‌ها معلوم شده‌بود تا در جمع تصویری واحد از محله به دست دهد. به همین خاطر، این همایش در حد خود، یک اتفاق بزرگ بود. امیدواریم از سوی دیگران برای محله‌های دیگرهم تکرار شود. اما این همایش یک ویژگی مهم دیگر هم داشت که یکی از وجوه «اتفاق بزرگ» است. این همایش توسط خود محله برگزاری و تامین هزینه شد. هیچ حامی مالی از نهادهای دولتی و رسمی نداشت و به خوبی و آبرومند هم اجرا شد. همین‌که معلوم شد یک همایش بزرگ را می‌توان بدون تکیه بر دیگران برگزار کرد.