در برنامه نماش مستندهای این مجموعه، چهارده اثر به نمایش درآمد. تعدادی از کارگردانان این فیلم‌ها که در قید حیات هستند در نشست پس از نمایش حضور داشتند و برخی نیز متاسفانه بدون حضور کارگردان‌ها برگزار شد. در مجموع برنامه‌ای موفق و ماندگار بود.

ناهید رضایی آغازگر سخن درباره سرهنگی بود: «در آن زمان، هم‌سن الانِ رژان بودم. وقتی برای ساخت «دست‌های کوچک ربابه» وارد جهان این دخترک شدم،برایم حس‌و استرس خاصی داشت.اما تنها چیزی که انگیزه تداوم کار را به ما می‌داد، شور و شوق سرشار از انرژی رضا سرهنگی بود. او آن‌چنان شیفته پروژه و فیلم بود که به‌خودی خود اعضای گروه را هم تحت تاثیر قرار می‌داد. انرژی او به اعضا و عوامل فیلم هم سرایت می‌کرد.»ناهید رضایی حال‌وهوای آن روزهای «دگافیلم» را به یاد می‌آورد: «دگافیلم مسئول تولید این سمتند بود. برای من، آشناشدن با بزرگان سینما در این استودیو بسیار مغتنم بود. بعدها هم کارهای زیادی در دگا فیلم داشتم. برای من یک کلاس بود».

اجتماع آدم‌های خوب!

بهمن زنوزی فیلم‌بردار، به روحیه خاص رضا سرهنگی اشاره دارد که سبب جمع‌شدن آدم‌ها دور هم می‌شد. «سرهنگی از معدود آدم‌هایی بود که می‌توانست این همه آدم را کنار هم بنشاند. آدم‌هایی مه هریک مشرب و رفتار خود را داشت. او هنرِ این کار را داشت».

رضا نجفی، که در بیشتر مستندهای این مجموعه در کنار سرهنگی بود، پیش از همه از احساس و تاثر خود بعداز مرگ سرهنگی می‌گوید: «چنان دچار افسردگی شده‌بودم‌که مدت‌ها توان کار نداشتم. حتی یادم هست یک‌بار برای این‌که توانم را بازیابم رفتم کنار دفترکار رضا قدم زدم». رضا نجفی برای قوت قلبش از نیما یاری می‌طلبد. «یک روز داشتم دفتر شعر نیما را ورق می‌زدم. این شعر آمد: «یاد بعضی نفرات/ روشنم می‌دارد/ قوتم می‌بخشد/ راه می‌اندازد» و کم‌کم راه افتادم و توانستم نبودش را بپذیرم.» رضا نجفی به شتاب همیشگی رضاسرهنگی اشاره می‌کند. «همه‌ش می‌دوید. عجله داشت. ازش پرسیدم چرا همه‌ش در حال دویدن هستی؟ گفت وقت تنگ است! راست می‌گفت، بعدها فهمیدم.» رضا سرهنگی در سال‌های آخر لباس سیاه می‌پو‌شید. به گفته خودش: در عزای سینمای ایران که دیگر روح و جانی ندارد برای مردم.

نیاز به بازشناسی آکادمیک

محمد مقدم، از نخستین یاران و ایده‌پردازان این مجموعه، بر این باور است «بالاخره دیدن تعدادی از فیلم‌های این مجموعه پس از سی سال غنیمت بود. ولی برای این‌که این مجموعه تبدیل به یک جریان شود، لازم است با نگاهی آکادمیک مورد بررسی و بازبینی شود. در شرایطی، این مجموعه می‌تواند تداوم داشته‌باشد و فیلم بیشتری ساخته شود. نشد. چرا؟ باید این پرسش را پاسخ داد.» مقدم به سینمای کودک در سال‌های شصت و هفتاد اشاره می‌کند و می‌گوید: «در آن سال‌ها سینمای کودک مطرح و موضوع روز بود. هم از جهت اهمیتی که پیدا کرده‌بود، هم شدت سانسوری‌که بر بالای سرش بود، هم از جهت مدعیان بسیاری‌که داشت. مجموعه «کودکان سرزمین ایران» در چنینن فضایی ساخته‌شد. و در حقیقت آیینه تمام این آتمسفر اجتماعی بود.» مقدم با حفظ نقدهایی که بر این مجموعه دارد معتقد است «نقدهای بسیاری بر برخی از این فیلم‌ها دارم. ولی الان، پس از سی سال، متوجه شده‌ایم که این مجموعه نقطه روشنی در تاریخ سینمای ایران است.» یکی دیگر از مخاطبان هم با اشاره به اهمیت این مجموعه، پیشنهاد ساخت رشته مستندهای جدید در لوکیشن‌های این مجموعه را داد.