سلام

در تمام دنیا، همیشه، پس از هر جنگی، این پرسش مطرح می‌شود که آیا لازم است بخشی یا تمامی آثار جنگ را برای یادآوری ظلمی که بر شهر رفته، نگه داشت یا نه. در کشورهای مختلف پاسخ‌های متفاوت به این پرسش داده شده. حال که شوربختانه، بسیاری از شهرهای نازنین ما آماج جنگی خشن و بی‌سرانجام است، برای این‌که بتوانیم پاسخی درست به این پرسش داشته‌باشیم، بهتر است به پرسشی اولی‌تر جواب دهیم: «هدف‌و مبنای نگه‌داشتن آثار ویرانی یک جنگ چیست؟». در پاسخ به این پرسش، عموما این پاسخ را می‌شنویم‌که آیندگان بدانند چه بر سر ما و شهر ما آمده. آیندگان بدانند دشمنان ما و شهر ما چه کسانی هستند و چه ظلم‌ها بر ما روا  داشته‌اند. به باور این دیدگاه، اگر چنین شود، آیندگان، با شناخت دوست و دشمن، راه درست را انتخاب می‌کنند. در برابر این دیدگاه، قطعا، دیدگاه‌های دیگری هم هست. یکی از شاخص‌ترین دیدگاه‌ها، «زدودن هرنوع نشانه مظلومیت از چهره شهر» است. مبنای فکری این نگاه آن است که «مظلوم‌بودن و تحت ستم‌بودن» افتخار نیست. مویه‌کردن بر گذشته و بر ظلمی که روا شده، افتخار نیست. همیشه باید از سوگ عبور کرد و به خلق‌کردن اندیشید. در جهان نمونه‌های بسیاری بر این روش وجود دارد. از ژاپن تا روسیه. این دیدگاه می‌گوید چه دلیلی دارد خودرا آزار دهیم؟ چرا باید مصیبت‌ها را دوباره یادآور شویم و خود را آزار دهیم. این دیدگاه یک شعار معروف هم دارد: «گاه فراموشی بهترین درمان است».