مستند بندر هجیج

صدو پنجاه و ششمین شب فیلم خانه اردیبهشت اودلاجان

با گسترش شهرنشینی، با هر دلیل و بستری، نقشه آبادی‌های کشور دچار تغییر می‌شود. روستا تبدیل به شهر می‌شود، استان‌های جدید زاده می‌شوند و الی آخر! «هجیج» یکی از ده ها مورد این چنینی است. در مونوگرافی سال ۱۳۴۵ که توسط مردم‌شناس فقید هوشنگ پورکریم در مجله «فرهنگ و مردم» چاپ شده، هجیج روستایی است با این مشخصات: «در منطقه اورامانات کرمانشاه و نزدیک مرز عراق در دره‌ای بنا‌شده که دورش کوه‌های سربفلک کشیده است. همیشه زندگی پرزحمت و کم درآمد بود که فقط شکم خودشان و زن و بچه‌هایشان را سیر می‌کردند. آن‌ها امور زندگی را تا کنون با گیوه‌سازی، پارچه‌بافی، خرده‌فروشی و گرده‌کشی گذرانده‌اند.» سال‌ها می‌گذرد و سد داریان بر روی «سیروان» بسته می‌شود و هجیج می‌شود «بندر». این‌که با ساخت این سد چه‌ها زیر آب رفتند، بماند، از خانه و امام‌زاده تا سرچشمه اصلی روستا. اما نتیجه ساخت این سد تغییرات شگرفی است در زندگی و عادات مردم. هجیج کشاورزی قابل تاملی ندارد و باغات آن نیز محدود و محصول آن انار، انجیر، و توت است. دامداری در گذشته رونق زیادی داشت ولی عمده درآمد مردم از تولید دستبافته‌ها و دست‌ساخته‌ها است، گلیم، جاجیم، گیوه، دستمال و سبد. وجود امامزاده عبیدالله بیانگر آن است که این روستا سابقه تاریخی دیرینه‏ای دارد. چهره امروز این به اصطلاح بندر تشابهی با شش دهه پیش ندارد. مستند «هجیج» ساخته فرهاد ورهرام تصویرگر این دگرگونی‌ها است.

تاریخ اکران: ۷-۳-۱۴۰۴ساعت ۱۷
مکان: خانه اردیبهشت اودلاجان