سلام

بی‌تردید، جنگ اصلا قابل قبول نیست و آثارش، همیشه زیان‌بار و ویرانگر است. اصولا جنگ یعنی ویرانی و مصیبت. به‌ویژه در عصر حاضر که فناوری‌های نوین هم دستیار جنگ شده‌اند و ویرانی‌ها به سمت هدفدار می‌روند. و هدف، متاسفانه، زیرساخت‌ها و شالوده‌های اصلی جامعه و کشور است. در یک سال گذشته، متاسفانه، دو بار جنگ کثیفی را در میهن‌مان تحمل کردیم به این امید که دیگر چنین نشود. حال، ما مانده‌ایم و ویرانی‌های ناشی از جنگ.

از ابعاد بسیار مختلف اجتماعی، روانی، سیاسی و اقتصادی جنگ عبور می‌کنیم و به جزء کوچکی از آثار جنگ می‌پردازیم: سامانه کالبدی و معماری شهرها. امروز مدارس، بیمارستان‌ها و مراکز خدماتی زیادی روی دست ما مانده که زخم‌های عمیقی بر تن دارند. نحوه مداخله و برخورد ما با این آثار و بازسازی آن‌ها چگونه باید باشد. این آثار در طیف بزرگی قرار دارند. در میانشان آثار برجسته میراث جهانی هست و همین‌طور آثار بسیار با ارزش معماری ملی مثل کاخ سنا. از سوی دیگر مدرسه و بیمارستان و دانشگاه را داریم. طبیعی است نحوه مداخله و بازسازی هریک از این‌ها الزامات و ویژگی‌های خاص خود را دارد. اما برای همه این بازسازی‌ها می‌توان چند گزاره و یا توصیه را در نظر گرفت. ما به این‌ها می‌پردازیم. شاید مقبول افتد.

نخستین توصیه آن است که محصول بازسازی، حتما، مُهر زمان را داشته‌باشد. نشان دهد در چه تاریخ و دوره‌ای ساخته یا بازسازی شده اند.