سرزندگی شهری صرفاً با گلکاری و ایجاد پارک بهدست نمیآید، بلکه نیازمند زیرساختهای اساسی مانند آموزش، بهداشت، امنیت و امکانات تفریح عمومی است. فضاهایی مانند سینما، تئاتر و ورزشگاه نهتنها پاسخ به مطالبات اجتماعیاند، بلکه خود به ارتقای فرهنگ و رفتار مدنی مردم کمک میکنند. در جامعه مدرن، تفریح عمومی فرصتی برای گفتگو، تخلیه هیجان و تجربهی جمعی است، نه صرفاً سرگرمی یا نزاع.
گفته شده و گفتهایم که هنوز تعریف جامع و کاملی از شهر که مورد وفاق عمومی باشد، متاسفانه، وجود ندارد. بهویژه اگر تعریفهای خشک و رسمی اداری را در نظر بگیریم. مثلا در بریتانیا، هر آبادی بزرگ یا کوچک که یک کلیسا و اسقف داشتهباشد، شهر نامیده میشود. در برخی کشورها، از جمله ایران تعداد جمعیت اصلیترین معیار شهرشدن یک آبادی است. با اینحال، صرفنظراز انواع تعاریف میتوان برای شهر معاصرو امروزی توصیفها یا معیارهایی قرار داد. یکی از مهمترین و اصولیترین شاخصها برای شهریت یک شهر، وسعت یا قلت نیازهای غیرمادی مردم آن شهر است. هرچه دامنه و تنوع نیازهای غیرمادی مردم یک شهر بیشتر باشد، آن شهر خصلت و خاصیت شهری بیشتری دارد. وسعت و تنوع نیازهای غیرمادی، از سویی عامل شهریت شهر است از سوی دیگر نتیجه آن. برای اینکه دامنه این نوع نیازها وسعت بیشتری پیدا کنند، لازم است نیازهای مادی و عادی مردم به راحتترین شکل مرتفع شدهباشد. مثلا در جامعهای که نیاز مادی و عادی مردم به مسکن به شکل منطقی و درست برطرف نشدهباشد، نمیتوان از ساکنان بیخانمان آن انتظار داشت به فکر سینما و تئاتر باشد.