با این اوصاف، آدمی به صرافت می‌افتد از پارسامقام بپرسد: «اصولا چرا سراغ یدالله رویایی رفتی؟» پاسخ جالبی دارد: «دوستی دارم که شدیدا عاشق شعرهای رویایی است. او مرا هم عاشق رویایی کرد. باهم رویایی می‌خواندیم و صحبت می‌کردیم. شیوه و کمپوزیسیون شعر رویایی را خیلی شبیه تفکر و زبان سینمایی خودم یافتم. و به این شکل تصمیم گرفتم پرتره رویایی را بسازم.»رویا نیساری فیلم را دوست داشته و بر این باور است که شکل و ساختار و حرکات فیلم بسیار شبیه رفتار و تفکر رویایی است و کارگردان تلاش کرده به مخاطب بگوید که فقط گزارشگر برشی از زندگی رویایی است و با نخستین سکانس این پیام را می‌دهد. «رویایی و همسرش در پارک یا چنین فضایی دارند راه می‌روند و پاهای رویایی می‌لرزد. دوربین کارگردان هم می‌لرزد و با این هم‌پوشانی می‌فهمیم کارگردان قصد دارد یک برشی از زندگی رویایی را گزارش کند». او این مستند را در زمره مستندهای مدرن می‌شمارد نه کلاسیک و تقطیع‌های متناوب را نشانه این سبک برمی‌شمارد.

علاوه بر شعر

طلایه رویایی، برادرزاده یدالله رویایی، در طول مدتی که رویایی در پاریس بوده، بارها به ملاقاتش رفته و شاهد معتبری بر زندگی دور از وطن عموی خویش است. می‌گوید «پویا خوش‌شانس بوده که عمو با او مصاحبه کرده. او بسیار به سختی حاضر به گفتگو با رسانه می‌شد. ولی این را با تاکید بگویم که عمو حرف و خاطره زیاد داشت. حرف‌های مهم. از درون جریان روشنفکری ایران. او فقط شاعر نبود. کتاب‌های زیادی درباره شعر نوشته و منتشر کرده. یعنی، می‌شود گفت نظریه‌پرداز بود. از سوی دیگر، در جریان پلمیک و جدل‌های ادبی سال‌های چهل و پنجاه، حتی پس از انقلاب، حاضر بود و یک پای ماجرا بود، پس او  می‌توانست با توصیف آن سال‌ها و ارتباطات، بخشی از تاریخ فرهنگ ایران را برای آیندگان به یادگار بگذارد.» طلایه با استناد به ارتباطات خود، معتقد است «رویایی دوباره مطرح شده. به‌ویژه در میان جوانان اقبال خوبی به شعرهای او می‌شود». یدالله رویایی از علمداران فرم در شعر بود. علاوه بر این، فرم را زیبا می‌خواست و معتقد بود شعری که زیبا نیست و فقط پیام و شعار به مخاطب می‌دهد، شعر نیست، در نهایت یک خطابه است که تاریخ مصرف دارد.

از کدام زاویه؟

منصوره معدلی علاقمند است بداند برای کارگردان چه جنبه‌هایی از رویایی مهم و مطرح بوده. پارسامقام می‌گوید: «در وحله اول، کارها و شعرهایش. ارتباط من با او، قبل از دیدارها، حسی بود. کنجکاو بودم ببینم خالق این شعرهای حجمی چگونه آدمی است. وقتی باهاش رو در رو شدم، دیدم چه آدم جالبی است. غول بود. در ارتباط دو طرفه آدم را به تله می‌انداخت. این وجه از شخصیت او کار را برای من خیلی سخت می‌کرد. همه‌اش در این فکر بودم که چگونه می‌شود این شخصیت را به فیلم تبدیل کرد. در خیلی از موارد فقط او را تماشا می‌کردم. در غالب سکانس‌ها دوربین را در جایی گذاشته‌بودم که مزاحم آرامش او نباشد».