فرهاد ورهرام خاطره‌ای به نقل از امیر نادری نقل می‌کند: «بیضایی هنوز باشو را نساخته‌بود. امیر نادری از او دعوت می‌کند تدوین فیلم دونده را به‌عهده بگیرد. بیضایی به این شرط می‌پذیرد که وقتی مشغول تدوین در اتاق در بسته هستند هیچ‌کس از مدیران کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، کارفرمای فیلم، وارد اتاق نشوند و هیچ دخالتی نداشته‌باشند. کار شروع می‌شود و چند روز بعد، آقای زرین، مدیر کانون، لای در را باز می‌کند و می‌گوید قصد مزاحمت ندارم، فقط آمدم خدمت آقای بیضایی سلام عرض کنم. و در را می‌بندد و می‌رود. او بعدها ازطریق امیر نادری به بهرام بیضایی پیشنهاد همکاری می‌دهد و بدین ترتیب، بر سر ساخت فیلمی توسط بیضایی توافق می‌شود. فیلم زیبا و ماندگار باشو حاصل این توافق است». از دید برخی مخاطبان، «باشو» زیباترین فیلم بیضایی است.

جاودان و ماندگار

رسول پیروی، نخست به مستند امیر نادری می‌پردازد و می‌گوید «مستند «به دنبال هویت» بسیار فیلم روان و خوش‌فرمی است. نادری در این مستند، یکی از زیباترین فیلم‌های بیضایی، «سفر» را نخ‌تسبیح روایت زندگی بیضایی قرار داده و ترکیبی از سکانس‌ها و پلان‌های آن با عکس‌هایی از سنین مختلف بیضایی و تکه‌هایی از ساخته‌های او به دست می‌دهد که بسیار ناب و گویا است. انگار زندگی این دو کودک، از زندگی خود بیضایی برگرفته شده‌اند. مثل بیضایی، پیوسته در

تکاپو هستند و در حرکت. برای رسیدن به هدف، از هیچ مشکلی نمی‌هراسندو ضمن تلاش و کوشش، گاه شیطنت هم می‌کنند. امیر نادری با انتخاب این فیلم به عنوان خط روایت پرتره بهرام بیضایی، نقل بخشی از ویژگی‌های زندگی شخصی و هنری بیضایی را به دوش آن انداخته‌است».پیروی سپس توصیف کوتاهی از ویژگی‌های بیضایی دارد و معتقد است «بلاشک، بهرام بیضایی استاد مسلم فیلم‌سازی است. او بر تمام وجوه و شاخه‌های فیلم‌سازی مسلط است و ذهن قوی و نیرومندی دارد. تمام آثار بیضایی، حرف تازه برای گفتن دارند. هنری که همه‌کس آن را ندارند.»

به قول یکی‌از مخاطبان: «او چراغ فروزان سینما بود».

حیف که نشد!

بیضایی با این‌همه توان‌و تفکر، نتوانست فیلم‌هایی را که می‌خواست، بسازد. نتوانست تمام کتاب‌هایی را که نوشته‌بود، منتشر کند. نتوانست نمایشنامه‌هایی را که دوست داشت روی صحنه ببرد. به گفته خودش «در تمام طول زندگی، از بدو تولد تا آخر عمر سانسور بود» امیرهادی ملک‌اسماعیلی می‌گوید «بیضایی در باره سانسور خیلی منطقی صحبت می‌کند. امیر نادری هم خیلی خوب بیضایی را می‌شناسد. نتیجه این می‌شود نادری با کات‌های دقیق و مونتاژ دقیق‌تر، لحظه‌لحظه زندگی بیضایی را به تصویر می‌کشد. مثل ییضایی در خصوص مشکلات‌و سانسور شلوغ نمی‌کندو با تصاویر بچه‌ها که در طول مسیر مجبورند از موانع بسیاری بگذرند، احوال سانسورزده بیضایی را تصویر می‌کند.» از دید ملک‌اسماعیلی، در فیلم علا محسنی هم نکات و ظرایف خوبی هست. «در ابتدای فیلم، بیضایی را در حال رفتن به سینمایی نشان می‌دهد که فیلمی از هیچکاک نشان می‌دهد. می‌دانیم هیچکاک کارگردان محبوب بیضایی بود. و وقتی در اواخر مستند شاهدیم بیضایی از سینما دارد خارج می‌شود، حس می‌کنیم فیلم به آخر می‌رسد. به نظر نمی‌آید لازم بود محسنی درباره علاقه بیضایی به هیچکاک حرفی بزند.»