سلام

چند پرسش: چرا باید برگزارکننده نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی تجاری و صنعتی دولت باشد؟ مثلا اعضای صنعت لوازم خانگی قادر نیستند خودشان نمایشگاهی از محصولات خود برگزار کنند؟

چرا باید جشنواره ملی فیلم را دولت برگزار کند؟ خانه سینما چه‌کاره است؟ بگذریم که بودجه خانه سینما را هم دولت تامین می‌کند. با نوعی کلاه شرعی. حال، چنین سازمانی نمی‌تواند جشنواره را برگزار کند؟ مگر کارمندان دولت بیشتر از اهالی سینما به این حرفه آشنا و مسلط هستند. در مورد تئاتر و موسیقی و حتی ورزش هم این پرسش کاملا مطرح و بلاجواب است. دخالت و مدیریت دولت یا سازمان‌های عمومی در چنین رویدادهایی، عموما، نفعی هم برای دولت ندارد و فقط انتقادها و نفرین‌ها نصیبش می‌شود. متاسفانه، در اغلب موارد کسانی که در این رویدادها شرکت می‌کنند، سرآخر مدعی و طلبکار هستند. خواه از جهت نحوه اجرا، خواه از جهت قضاوت‌ها و انتخاب ‌ها. پس این چه سیاستی است‌که کاری‌را که دیگران به‌راحتی‌و بدون حاشیه انجام می‌دهند، دولت دست گرفته و خود را سپر بلا کرده. حتی، در بهترین حالت، دولت حتی نباید کمک مالی به این رویدادها بکند. اگر توانش را دارند راه بیندازند اگر نه، به انتظار روزی باشند که توانش را پیدا کرده‌باشند. دست‌کشیدن دولت از دخالت و تصدی‌گری این‌گونه رویدادها، علاوه بر این‌ها، یک دستاورد بزرگ هم دارد. مردم و کارآفرینان را متکی به خود می‌کند. 

 

 

همه شاهدیم، وقتی از یک صنعت‌گر یا کارآفرین می‌پرسند چه برنامه‌ای برای آینده دارد، اولین جمله پاسخش این است «اگر دولت حمایت کند».این یعنی عدم اعتماد به نفس آن صنعتگر یا کارآفرین. باید این اعتقاد و اعتماد در بین مردم به وجود آید که راسا، می‌توانند امورات خود را اداره کنند. خواه در عرصه تولید و کار، خواه در عرصه مدیریت محله و شهر. مردم چرا باید آویزان دولت باشند. چرا دولت باید پول و امکانات بدهد که من و شما واحدی را راه بیندازیم و سود ببریم. پولی را که دولت برای کسب سود در اختیار من و شما می‌گذارد، مال او نیست، مال مردم است. دولت، نهایتا، باید وام و اعتبار بدهد و با سود بازپس گیرد. در مورد رویدادهای فرهنگی هم چنین است. اگر ما فکر می‌کنیم کنفرانسی برپا کنیم و مسائل محله یا شهر را در آن مطرح کنیم، باید خود ما هم تدارک و هزینه آن را به عهده بگیریم. این در شرایطی است که این کنفرانس خیری برای مردم داشته‌باشد. در این صورت همین مردم هزینه‌هایش را به عهده می‌گیرند به اشکال مختلف؛ چون ازحاصل آن کنفرانس سودمی‌برند. اگر سودی برای‌شان ندارد، اصولا چرا برگزار شود. دولت فقط در خصوص وظایف حاکمیتی خودش باید متقبل این تشریفات و هزینه باشد، لاغیر. تا زمانی‌که رویدادهای فرهنگی توسط دست‌اندرکاران همان حوضه تدارک و اجرا نشود، امیدی به توسعه نیست.

بهروز مرباغی
سرمقاله نشریه اردیبهشت اودلاجان شماره ۳۱۲