مستندهای تپه‌های مارلیک و تا انتهای تیره بهار

صدو هشتاد و دومین شب فیلم خانه اردیبهشت اودلاجان

اولین شب فیلم مجموعه شش قسمتی (راویان ایران باستان)به نمایش دو فیلم کوتاه در حوزه باستان‌شناسی اختصاص دارد. دو مستندی که به قول فرهاد ورهرام «به هم سنجاق شده‌آند» هرچند به فاصله پنج دهه از هم ساخته شده‌اند. فیلم نخست «تپه‌های مارلیک» ساخته ابراهیم گلستان در سال ۱۳۴۲ و مستند دوم «تا انتهای تیره بهار» ساخته محمد مقدم در سال ۱۳۸۳. هردو مستند، در عین حال که در حوزه باستان‌شناسی هستند، ولی خیلی فراتر می‌روند. در واقع آثاری هستند درباره زندگی، هنر، دوام و آرزو برای فردایی بهتر. گلستان می‌گوید «نخستین بار که نمایشگاه، چیزهای پیدا شده در مارلیک را دیدم نظرم به دو مجسمه کوچک رفت که انگار فریاد می‌زدند. این دو خدای مرد و زن باروری بودند». و محمد مقدم هم می‌گوید: «این مستند هم پرتره است، هم نیست. کامبخش‌فر بهانه است ولی کل فیلم نیست. آن‌چه مرا شیفته کرد، داستان فنا بود. باستان‌شناسان، کلا و در تمام جهان، با جهانِ اموات سروکار دارند و فناشده‌ها. ما فیلم‌سازها هم یک جورهایی، چنین می‌کنیم. آن اموات را جاودانه می‌کنیم. به همین خاطر این مستند نوعی دوخت و دوز است. جهان واقع و جهان اموات»

تاریخ اکران: ۳-۱۰-۱۴۰۴ ساعت ۱۷
مکان: خانه اردیبهشت اودلاجان